2 weekendjes expeditietraining

Mon, 05/13/2013 - 12:15 - basv

 

Over 2,5 maand gaan we al naar China/Kirgizië. Echt veel zin in! In de tussentijd moet er natuurlijk getraind worden. Helaas is het klimweer in de Alpen in de afgelopen weken vrij slecht, maar gelukkig hebben we wel veel kunnen rotsklimmen in België en Dutisland. Een verslagje van twee weekendjes.

Met de kroning zijn we Amsterdam ontlvucht en naar Ettringen afgereisd met een groep vrienden. Gezellig! 3 dagen knallen. Op dag 1 probeerden we weer Mayflower. Hij ging nu met 1 blok. Bij het stukje met de overhangende spleet legde ik een jam niet goed en dat werd gelijk afgestraft. Ik voel wel langzamerhand vooruitgang in het spleetklimmen komen. Wie weet binnenkort…

Mayflower

Op dag 2 gingen Vincent en ik naar de route ’007’ (7a) in Kottenheim. Een gave route in Sector Westkessel.  We hadden hem beiden al wel eerder geprobeerd in de miezerregen, maar nu was het veel beter weer, dus misschien zou het vandaag wel lukken. Ik heb de route nog goed in mijn hoofd zitten. Een technisch beginnetje met twee c3's als tussenzekering, dan een traverse naar wat betere grepen. Daar zit een goede rust en dan een paar moeilijkere passen aan fingerlocks door een steile spleet. Dan weer een rust en dan volgt de crux waar je even goed moet aanzetten.  In de 1e poging klim ik gelijk door tot aan de crux. Ik klip de boorhaak en heb dan wat moeite om de juiste treedjes te vinden voor mijn voeten. Doorpakken in de spleet, en mijn voet hoog boven de boorhaak plaatsen. Ik moet een tussenzekering leggen, maar ik voel dat ik niet helemaal goed hang. Trillend haal ik toch de grijze cam van mijn gordel, plaats hem zonder echt te kunnen zien hoe die zit, probeer het touw te klippen en verlies dan mijn balans. 7 meter lager hang ik weer stil, met mijn voeten net boven de eerste tussenzekering. Pfoe, spannend! De grijze cam zit er nog boven in - zonder touw...

007.

Kottenheim

Vincent weet de route daarna te toppen, en dan is het weer de beurt aan mij. Bij de crux aangekomen moet ik mijn tanden echt op elkaar zetten. Ik vind nog een ondergreepje dat me net betere balans geeft en dan weet ik mezelf door de crux heen te trekken. Nu mag ik niet meer vallen, ik heb geen zin om hem weer opnieuw te doen. De laatste twee meter gaan niet van harte, maar dan is de topketting geklipt. 007 in de pocket!

Op de derde dag zijn Vincent en ik gaan artificieel klimmen. Tijdens onze komende expeditie kan het voorkomen dat passages niet vrij te klimmen zijn. Extra training kan dus zeker geen kwaad. Onze teammaatjes Saskia, Bas en Vincent hadden al de route Gefluegel Frikandelle (A3+) geklommen dus nu moesten wij er ook maar aan geloven. Als ik de flinterdunne spleet in het eerste dakje zie moet ik wel even slikken, maar ik besluit dat ik de boorhaken van een naastgelegen route erbij ga gebruiken als back-up zekering. Voor mij is het artiffen vooral training, niet een doel op zich. Het begin is het moeilijkst en daar wil ik niet het risico lopen op de grond te vallen. Aan de slag dan maar. Ik zoek even en vind dan een plekje waar ik een goede birdbeak kan slaan. Hoog topsteppen en dan nog een birdbeak. Ik test ze uitgebreid maar ze houden mijn gewicht prima. Dan wordt de spleet iets breder. Tijd voor mephaken. Algauw heb ik de juiste slag te pakken en timmer ik mezelf rustig een weg naar boven. Best leuk eigenlijk, en ze houden het allemaal. Spannend? Ja, toch een beetje, hoewel de boorhaken weinig over laten van de A3+ waardering. 

Geflugel Friakndelle

Twee weken later, Hemelvaart. 4 vrije dagen. Onze ijsklimplannen voor Chamonix zijn afgeblazen in verband met het weer en voor bigwallen in Val di Mello hebben Vincent en ik net te weinig tijd. België dan maar?

Donderdag brengen we door in Pont-a-Lesse. Arriba (7a) is ons doel en na het uitwerken slagen we er in de route te toppen. Een technisch begin, een boulderachtig dak met een handjam, een dynamische verre pas, een zwaai met de voeten naar de andere wand, een heelhook en doorpakken aan een paar randjes. Een rust en dan uitklimmen met wat makkelijkere bewegingen. Een soort boulderachtige klimhalroute - ik vind hem erg leuk! Het duurt even voordat ik de heelhook op de juist plek leg, maar dan lukt het in de 4e poging.  Het is onze eerste 7a in België.

 

Op vrijdag is het tijd voor artif en bigwall training. We nemen onze haulbag mee naar de Merinos en vullen hem daar met een paar flinke keien. Het doel is om te trainen met haulen en jumaren zodat de handelingen wat meer geautomatiseerd worden. Het ging al best redelijk voor een eerste keer en we zijn redelijk gauw boven. Na de lunch was het tijd om wat moeilijkers aan te pakken. Het leek mij wel leuk om de route ‘Pilastre’ te klimmen in bigwallstijl en dan bovenaan de wand te bivakkeren in de portaledge. Het doel is vooral efficiënt bewegen in een steile, moeilijke wand met haulbag, zonder dat het al te moeite kost –‘conquer stijl’ noemen we het.

De Pilastre is een klassieke route door de hoofdwand van de Al Legne. Een gave logische lijn, die ik al vaak in de topo heb zien staan. Vrijgeklommen is het 6c, in klassieke stijl (setje trekken) staat er V+ voor. Vincent klim de eerste lengte (6a) snel voor en dan is het aan mij de beurt om de 6c lengte te klimmen. We hebben geen vrijklimambities, de spleet is behoorlijk gladgeklommen en het gaat ten slotte om het trainen van touwtechnieken. Vals spelen mag dus en met een laddertje werk ik me snel door de laatste meters. Ik kom uit op een royale stand waar ik de zware haulbag met portaledge omhoog hijs. Vincent doet de laatste 6b+ lengte, die zelfs hakensjorrend niet heel makkelijk is. Ik jumar er achteraan en help de haulbag over de dakjes en buikjes heen. Ik merk dat jumarren in een route met een slingerend routeverloop best pittig kan zijn. Bovenaan de route zijn we tevreden als we merken dat we de route in een redelijke tijd hebben geklommen, missie geslaagd.

Dan is het tijd om de portaledge op te hangen. Het ging helaas niet van harte. We hebben hier al mee getraind in de klimhal, ook vanuit een hangende positie en dat ging met enige moeite wel. Maar nu is het een ander verhaal. Bovenaan de Al Legne staat een stevige briesje en we hebben de volkomen gladde wand bij Relais 3 van de Trans Freyrienne uitgekozen. Het lijkt erop alsof we stretcher niet helemaal netjes hebben ingepakt want er zaten een paar dingen om elkaar heen gedraaid. Je zou zeggen dat zo’n ding idiot-proof gemaakt wordt, maar het valt echt behoorlijk tegen, helemaal als je in je gordel hangt en niet makkelijk op en neer kan bewegen. We zijn terug naar boven gejumard en hebben hem daar in elkaar gezet. Toen hem een paar meter later zakken en toen konden we hem eindelijk ophangen. We hebben hem opgehangen aan een paar goede boorhaken, wel zo geruststellend. Koken met een hangbrander, een paar biertjes en muziekje erbij – het bevalt eigenlijk best wel, maar het is ook een vreemd idee om voor het eerst zo 80m boven de grond te hangen.

Ons Portaledge kampje.

Als we ons de volgende ochtend klaarmaken om te vertrekken volgt er nog een leuke verassing. Verse koffie en croissantjes worden gebracht door twee Belgen. Ze hadden gedacht dat er bekenden van hun in de tent zouden zitten en als verassing hadden ze ontbijt meegenomen. Toen wij het bleken te zijn besloten ze alsnog om de croissants uit te delen. Supermooi!

Na dit nachtje in de tent vinden we het mooi geweest. Er komt regen aan, tijd om naar Amsterdam te rijden!